...بهار عشق

پایان

niina — Fri, 29 Feb 2008 07:49:18 GMT

www.beloved.blogfa.com

*مریم*

خداحافظ

niina — Fri, 01 Feb 2008 09:04:18 GMT

سلام...

بلآخره اين امتحانا هم تموم شدن و مهرم حلال، جونم آزاد!

ترم دوم رو غير حضورى برمى دارم، حوصلۀ اون خراب شده رو با دبيرايه مزخرفش ندارم.

۱خبر خيلى خوب واسه... واسه... فقط واسه خودم! آخه بعد از ۴ماه طلسم شكست و ديشب زدم زير گريه.

حول و حوش ۵/۱شب بود، لب پنجره نشسته بودم، آسمونو كه مثل من دلش گرفته بودم، ماهى كه مثل من

تنها بود، شبى كه مثل من بغز خفش كرده بود... نيگا مى كردم، دونه هاى برف بى اعتنا به گردش روزگار

واسه خودشون مى رقصيدن و تازه مى فهميدن كه اين دنيا وفا نداره چون همين كه رو دستم مى ريختن،

همه چى تموم مى شد!!!

لپ تاپ روشن بود و مهستى داشت واسه من داد مى كشيد:« مثل تموم عالم حال منم خرابه...»

اون كه تموم شد يهو آهنگ التون جان شروع شد، من عاشق اين موزيكم! وقتى اين جمله رو گفت مثل

بچه ها شروع كردم به هق- هق كردن ولى بعد ديگه اين هق- هقا تمومى نداشت:

Show must go on…inside my heart is breaking…These any body know why we are

looking for?!

بيشتر از ۲ساعت گريه كردم،۳نصف شب بود كه رفتم جلوى آينه، چشام همچين پف كرده بودن كه خودمو

نشناختم، سرم داشت مى تركيد، ۳تا از اون قرصايه " درام" خوردم و خوابم برد.

صبح كه از خواب بيدار شدم، ۱حس عجيبى داشتم؛ انگارى ۱وزنۀ ۱تنى از رو دلم برداشته بودن.

تو محلۀ ما دختر هم سن و سال من نيست، اكثراً يا ازدواج كردن يا از اين محله رفتن، تو اين مدت

پسرايه محله اونقدر باهام صميمى شدن كه همشون بهم مى گن آبجى!

از وقتى حالم خراب شده همشون نگرانمن ولى تازگيا ۱چيزايه ديگه ميگن، چند روز پيش كه از مدرسه

برگشتم، جلويه آپارتمونمون نشستم، آريا با چندتا از دوستاش از دانشگاه رسيدن، گير دادن، منم هر چى از

دهنم دراومد بهشون گفتم، آريا گفت:« مى دونى چيه، انگارى از دماغ فيل افتادى! به چيت مغرورى؟ چون

مى بينى اين همه آدم دوست دارن ناز مى كنى؟ سنگدل شدى! از همون اولم كه خودخواهى... اخلاقتم از

۱۰۰۰تا سگ بدتره پس همون بهتر كه تنها بمونى!»

نه! من قبول ندارم، شايد رفتارايه منفى من زياد باشن ولى هميشه مهربون بودم، از دماغ فيلم نيفتادم، به

چى مى خوام فخر كنم؟ به زندگى تق و لقم؟! من هنوزم مهربونم چون ديگه نمى تونم به هر سازى كه اين

جماعت مى زنن، برقصم ميگن: خودخواه، ديوونه، سنگدل، مغرور، سگ...

روزى بيشتر از ۱۰۰۰بار خاطرات اين ۷سال برام تكرار ميشن، بيشتر از ۱۰۰۰بار ميميرم و زنده ميشم.

همۀ اونايى كه با من تك و توك دارن، خوب مى دونن كه شادتر و خوش گذرون تر از من پيدا نمى شد پس

من ديوونه نيستم، من هميشه رو لحظه زندگى مى كردم نه حسرت گذشته رو مى خوردم و نه دلواپسى فردا!

سخت ترين چيز تو زندگى اينه كه آدم از دست خودش خسته بشه، خيلى- خيلى سخت؛ شايد تو نتونى درك

كنى ولى مگه نزديكتر از خود آدم به خودش كس ديگه اى هم هست؟ اگه آدم از دست خودش ذله شده

باشه... واااااى وحشتناكه! من اين حس رو دارم؛ وقتى تو آينه به خودم نيگا مى كنم، مى خوام اون دختر

تويه آينه رو خفه كنم، از خودم متنفرم، ۱آدم بى مصرف و افسرده كه زندگيش فقط شده خواب و آرام بخش

و چرت و پرت... خوب ناصر خسرو راست ميگه:

بسوزند چوب درختان بى بر                                                                سزا همين است مر بى برى را

مگه رو زمين چقدر جا هست كه بى مصرفايى مثل من اشغالش كنن؟

بهرحال ديگه بريدم از همه چيز، مطمئناً اگه تو اين تبريز خراب شده نبودم اين اتفاق نمى افتاد شايد بهتر

باشه ۱مدتى از اينجاها برم، دوست دارم حالم خوب شه و برگردم يعنى بتونم اين موضوع رو فراموش كنم،

در غير اين صورت يا بميرم يا خودم، خودمو خلاص كنم!

خوب اين اراجيف رو واسه چى گفتم؟ شرمنده همش اينجا دارين چرت و پرت مى خونين؛ من ديگه دارم

ميرم چون ديگه وقتى مى نويسم سبك نمى شم، همون طور كه وقتى آرام بخش مى خورم ديگه آروم

نمى شم، نمى دونم شايد ديگه اصلاً برنگردم ( خوش بحالتون!)

مى خواستم كلاً وبلاگ رو پلمپ كنم ولى مريم گفت مى خواد ادامش بده.

تو اين مدت خيلى بهم لطف داشتين، از محبتايه همتون ممنونم، اميدوارم كه روزايه خوبى داشته باشين.

خداحافظ دوستان!

اگر بار گران بوديم، رفتيـــــــــــــــــم                                           اگر نامهربان بوديم، رفتيــــــــــــــــــــم

اگر باد وَزان بوديم، رفتيـــــــــــــــــم                                           اگر بيد خزان بوديم، رفتيــــــــــــــــــــم

تو گفتى عشقمو از سَر به در كــــــن                                           اگر درويش شهر عاشقان بوديم، رفتيم

تو گفتى يك تحول آسمان را تيره كرد اگر ابر سياهِ آسمان بوديم رفتيـــــــــــم

niina — Thu, 24 Jan 2008 08:19:18 GMT

مى گفتم من اگه مدرسه برم، اوضام افتضاح تر ميشه؟!... حالا ببين:

پريروز سر كلاس ديفرانسيل، صحبت از انتخابات شد، حالا نكنه اين آقا پسر خِنگ ( دبير ديفرانسيل) عضو

ستاد تبليغاتى يكى از اين كانديداست؛ با زور داشت ۱جناح رو حلوا- حلوا مى كرد، چندتا از دوستام هم

۱جناح ديگرو؛ در كل، كلاس ۲حزبى شده بود: ۱حزب طرفدار دبير ديفرانسيل و حزب بعدى مخالفش.

من كه اون پشت مثل مؤتادا نشسته بودم و جيكم در نمى اومد، سر و صداها بلندتر شد، منم شاكى شدم، يهو

موبايلم زر زد، مرتيكه خر بهونه كرد كه چرا خاموشش نكردى؟

هميشه سره كلاسا برخلاف همۀ بچه ها موبايلمو خاموش مى كنم ولى ديروز زنگ تفريح رومينا چندتا

عكس از موبايل من Blue tooth مى كرد يادش رفته بود تا دوباره خاموشش كنه، خلاصه با اين دبير

۱دعوايى كردم كه غلط كرد تاتار مغول! آخر سر دبير بلند داد زد:« تو هيتلرى! مى فهمى؟ هيتلر...

۱خودخواه عقده اى»؛ منم عمراً اگه كم بيارم، واسه صداى دعوا معاون مالى مدرسمون اومد كلاس و

دبيرمونو برد كه پسر تو رو چه با دخترا دهن به دهن شدن؟!

زنگ كه خورد واسه فوق برنامه نمونديم چون با دبير دعوا كرديم و رفت خونۀ مامانش آب خنك بخوره.

از در مدرسه كه با اعصاب بلانسبت سگ به توان n و غر- غر كردن مى رفتم بيرون، اون حزب اول كلاس

هم پشت سرم داد مى زدن و بد و بيراه مى گفتن... البته اصلاً به من ربطى نداره چون نه شرايط سنيم جوره

كه رأى بدم و نه مى خوام سر به تن تبريز باشه كه هر بلايى سرم اومد تو اين شهر بيمار خراب شده اومد!

حالا تو اون هاگير – واگير دوست پسر ليلا گير داده بود، لنگون- لنگون با عصاها مى رفتم ۱گوشه اى

وايستادم تا به مسعود زنگ بزنم بياد سراغم ( بلآخره نفهميدم اين ۱۰روز كى تموم ميشه كه من از شر اين

مزخرفا خلاص شم؟!)؛ يهو از پشت سرم يكى صدام زد:« نينـــــا... نينـــــا...» برگشتم ديدم ۱پسريه:

- شما اسمت نينـــــايه؟

- چطور مگه؟

- من سعيدم از دوستايه وبلاگت، مى خوام باهات صحبت كنم...

آقا سعيد كه هم خودش خيلى گله و هم وبلاگش، تو اين مدت زياد اصرار داشت كه با من حضورى صحبت

كنه ولى خوب من حوصلۀ صحبت كردن با كسى رو ندارم، مى گفت:« اومدم جلويه مدرستون، با خودم گفتم

تنها دخترى كه عصا بدست بياد لابد نينـــــايه ديگه!»؛ رفتيم پارك خاقانى تا ايشون كه كه همش مى گفت:

« من مى دونم مشكلت چيه، خودم تجربه كردم، كار نشد نداره...» صحبت كنه، يكم صحبت كردم بعدش بى

نتيجه تشريف بريدم خونه هامون، شبى بهم SMS زد:« با تو صحبت كردن مثل كوبيدن ميخ به سنگ، خيلى

خودخواهى، غير از خودت كسى رو قبول ندارى... واقعاً برات متأسفم!»

آقا سعيد عزيز شبى جواب SMS ات رو ندادم چون مى خوام همينجا بگم كه:

اولاً خيلى ممنونم كه لطف كرده بودين و تو اون هوايه سرد سراغ من اومده بودين در ثانى من اصلاً با شما

صحبت نكردم كه ميگين خودخواهم، همش شما صحبت كردين و من گوش دادم ديگه! فقط آخر سر گفتم كه

هيچ كدوم از حرفايه شما ربطى به مشكل من ندارن، اصلاً مشكل من اونايى كه شما مى گفتين نبود.

بهرحال من كه گفته بودم صحبت كردن بى فايدست وكسى نمى تونه كمكم كنه شما اصرار داشتين كه:« فقط

غير ممكنه كه غير ممكنه!» ولى اينم بدونين كه من تو اين چند ماه كه مصيبت زده شدم حتى با بابا و مامانم

هم صحبت نكردم، نخواستم روتونو زمين بندازم.

بازم ازتون ممنونم؛ شما زندگيتو كن، منو بى خيال!

بهار عشق تولدت مبارک

niina — Thu, 03 Jan 2008 06:29:18 GMT

Y *بهار عشق تولدت مبارک* Y

بله! بلآخره وبلاگ ما هم ۱ساله شد، تو اين ۱سال خيلى اتفاقا افتاد...

جداً بعضى از اين وبلاگ نويسا اونقدر مهربون و ۱رنگن كه آدم از دوستى باهاشون لذت مى بره!

چقدر زود گذشت اصلاً نمى خواستم با اين حال و روزم وبلاگم ۱ساله بشه ولى خوب مديريت زمان كه دست

من نيست، همين جورى واسه خودش مى چرخه و عشق ميكنه كه من رو از عرش به تخت بندازه و يكى

ديگه رو از عرش هم بالاتر ببره.

راستش ميخواستم در اينجا رو تخته كنم، چون بنظرم زيادى چرت و پرت ميگم، لابد شماها هم ميگين:

« دختر ميخواى بميرى، بمير ديگه واسه چى تعارف ميكنى؟»؛ ولى وقتى مينويسم تا حدودى سبكتر ميشم.

البته هنوزم ترديد دارم، ممكن اين كارو بكنم ( خوشبحالتون، از شرم خلاص ميشين!)

از وقتى عمل شدم، حالم بدتر شده چون دكتر گفته بود اگه آرام بخش بخورى پاتو قطع مى كنيم، منم

نمى خوردم ولى حتى ۱اپسيلون هم اعصاب نداشتم تا ديروز كه از دوماد همسايمون كه متخصص ارتوپد

پرسيدم، اونم زد زير خنده كه آرام بخش چه ربطى داره به پا؟!

بهر حال از ديروز آرام بخش مى خورم و تا حدودى بهتر شدم.

چند روز ديگه مرخصيم تموم ميشه و بايستى برم مدرسه و قراره تا ۱۰روز ديگه عصاها رو بذارم كنار و

بقول دكترم:« رو پاى خودم وايستم!» ولى خوب اين پا ديگه واسه ما پا نميشه.

دوست داشتم بگم كه الهى اين وبلاگ همراه صاحبش شونصد ساله شه ولى چون ديگه بُريدم، اميدوارم

همراه شما دوستايه گلم شونصد ساله شه تا يادم نرفته از محبتايه همگيتون ممنونم، برام دعا كنين!

سبـــــــــــــــــــــــــــــــز باشيد

ياد تولد ۱سالگى خودم افتادم... چقدر زود بزرگ شدم!!!

افشاء

niina — Thu, 13 Dec 2007 06:17:18 GMT

مثله وحشيا از خواب پريدم؛ اى خدااااااا پس اين كابوسا كى دست از سرم برمى دارن؟

باز مامان صُبونه رو گذاشته بود رو ميزم، با ۱يادداشت:« نينــــــــا جون صبح بخير! ۱كارى برام پيش

اومده، صُبونت رو بخور، ساعت۱۱ داداش مسعود از دانشگاه برميگرده تا برين دكتر.»

عصاها رو براداشتم و لنگون- لنگون رفتم جلوى آينه... پوستم داره چروك ميشه، موهام بدجورى ميريزن.

خدا جون اين منم؟! پس اون عكس بالاى آينه كيه؟

يهو خوردم زمين، چشمم به موبايلم خورد كه پاى تخت ولو شده، بيشتر از ۲ماهِ كه خاموشِ، همين كه

روشنش كردم... اوووووه چقدر SMS !!! كى حوصله داره بخونتشون، تابلويه ديگه چى نوشتن:« ديوونه

بهترى... تو رو خدا بگو چه مرگته... كنكور ثبت نام كردى... نينــــــــا راستشو بگو، ضرب عشقى؟»

آخرى چه باحاله... ضرب عشق!!! مگه تو اين دنيا كسى ارزش عاشق شدن هم داره؟!

كاش دردم درد عاشقى بود، فقر بود، سرطان بود ولى اين نبود؛ مسعود خيلى گير ميده، باز ديشب اومده

بود، نصيحت ميكرد آخرش گفت:« تو هم ديوونه اى، هم خودخواه... اصولاً خوشت مياد منتت رو بكشن!»

نه مسعود جان! اگه ديوونه هم بوده باشم، ديگه نيستم، بعدِ اين اتفاق اون قدر عاقل شدم كه نگو، چون

فهميدم چوب چى رو خوردم: از سادگيم، از ۱رنگيم، از اعتمادام، از شخصيتم سوء استفاده كردن، با زندگيم

بازى كردن، بدجورى هم بازى كردن ديگه نمى خوام اعتماد كنم، به هيچ كس حتى به مامانم ولى از طرفى

اين اتفاق باعث شد كه چشامو باز بكنم و ببينم كه هر ۴طرفم گرگ نشسته، هر چند كه ديگه كار از كار

گذشته و زندگى من از دست رفته؛ همش با خودم كلنجار ميرم كه عامل اصلى اين اتفاق چى بوده:

اول از همه خونوادم، آره! بابام با اون تصميمى كه ۶سال پيش گرفت، زندگى منو داغون كرد، تو اين ۶سال

همش با حسرت و پشت پردۀ دروغ با ۱مشت آدم بى فرهنگ زندگى كردم و خوشبختى رو واسه خودم تلقين

كردم، همش تحقير شدم، مجبوراً خودمو به هر نحوى با محيط سازش دادم، تصميم گرفتم خوب درس بخونم

و خودمو از اين مخمصه نجات بدم، يعنى تنها راهش اين بود ولى تابستون و۱مهر ۸۳فكرم درگير موضوع

ديگه اى شد، سر در گم مونده بودم؛ همون سال زير پام پوست خربزه انداختن و ۱نينــــــــايه ديگه ساختن،

۱سال ديگه دستم رو شد و از خودم متنفر شدم، برگشتم به همون نينــــــــايه سابق ولى با كلى دغدغۀ فكرى

مدتى بود تقريباً به آرامش رسيده بودم و جبران گذشته رو ميكردم.

ژاپن كه بودم شبا كنار دريا داد ميكشيدم، عموم با خنده مى گفت:« كاش اين دلخوشى ۱ساله ديگه بخاطره

نتيجۀ كنكورت باشه»؛ اضطراب كنكور بدجورى اذيتم ميكرد از طرفى من ۶سال پيش به خودم قول دادم،

خيانتى رو كه بابام تو حقم كرده رو خودم درستش كنم ولى خوب نشد؛ ثبت نام شروع شده ولى من ثبت نام

نمى كنم، چون ديگه ارزشى نداره، به چه اميدى، بخاطره چى؟ زندگى كه از دست رفته يا منى كه مُردم؟

از مردن خيلى مى ترسيدم ولى وقتى هفتۀ پيش رگمو بريدم، ديدم زيادم ترس نداره، متأسفانه نكنه ندا پشت

در بپا وايستاده، همين كه رگمو زدم، داد و بيداد راه انداخت؛ قرصا پيدا نميشن، پام شكسته كه نتونم پيدا

شون كنم؛ تابلو بجايه سرم رو پام افتاد... شايد قسمتم فقط موندن و عذاب كشيدنه!

لزومى نداره بگم چه اتفاقى افتاده، وقتى كسى نميتونه مشكلم رو حل كنه پس واسه چى بدونه و بگه:

« خواب ديدى، خير باشه!»؛ شايد آدم خودخواهى باشم ولى بيشتر از اون كينه اى هستم، كسى بهم خيانت

كنه تا تلافى نكنم آروم نميشم، اگه ميدونستم مشكلم با انتقام گرفتن حل ميشه، دنيا رو آتيش مى زدم!

زمستان نیز رفت اما بهارانی نمی بینـــــــــــــــم بر این تکرار، تکرار پایانی نمی بینــــــــــــــم

به دنبال خودم چون گردبادی خسته می گـــــردم ولی از خویش جزء گردی به دامانی نمی بینم

به غواصان بگو کافيست! هرچه بی سبب گشتند در این دریای طوفان دیده، مرجانی نمی بینـم

niina — Wed, 05 Dec 2007 06:39:18 GMT

سلام...

حال همگى خوبه؟ ( چه سؤال مزخرفى، بدبختيايه اين دنيا فقط مال منه ديگه!)

الهى اين تبـــــــــــريز با خاك يكى بشه ( نينــــــــــا خودتى؟)

آره! جدى ميگم، البته نه كل تبـــــــــــريز، فقط اين وليعصر خراب شده؛ كشتن ما رو با اين زلزله ها!

نميدونم بايستى بگم خدا قربونت برم يا...

مگه من كم بدبختى دارم؟! مثله اينكه خدا با اين فلاكتى كه رو سرم ريخته هنوز راضى بشو نيست؛ شنبه

شب كه حول و حوش ۱۰:۱۵دوباره زلزله اومد، خيلى دلپذير تابلو از رو ديوار افتاد رو پام و محكم داد

كشيدم، شب تو بيمارستان شهريار موندم و فرداش يعنى۱شنبه به پام عمل كردن و ديروز مرخص شدم.

از ۱جا نشستن دارم ميپوسم، اتاقم واسم شده زندون.

بلاتكليف موندم هااااااااا، قرصا رو چيكار كنم؟ نا سلامتى هر روز ميرفتم سراغشون ولى خب از شر مدرسه

خلاص شدم، ديشب اهل مدرسه اومده بودن عيادتم كه فكر كنم ۱كاميون ميشدن!

۱حس عجيبى دارم، بنظرم اگه بتونم گريه كنم تا حدودى سبك ميشم، واسم ۱معضل خيلى بزرگ شده، آخه

چرا ۳ماهِ نميتونم گريه كنم؟ انگارى رو چشام سيمان كشيدن، شايد دليلش اينه كه هنوز به مصيبتى كه به

سرم اومده باور ندارم... آره! واقعاً باور ندارم، دقيقاً مثله خواب ميمونه، مگه ممكنه؟؟؟!!!

كاش تابلو بجايه پام رو سرم مى افتاد و راحت ميشدم، آخه دكتر گفته آرام بخش نخورم، چراشو نميدونم؟!

واااااااااااى خدا مگه من چيكار كردم كه اين همه زجرم ميدى؛ بكش تمومم كن ديگه!!!

بیزاری

niina — Wed, 28 Nov 2007 06:32:18 GMT

بعضی ها اصلاً و به هيچ وجه ارزش و لياقت دوست داشتن رو ندارن؛ حتى نزديكترين و عزيزترين كسان...

بعضی ها اون قدر پُر توقع هستن؛ كه اگه دنيا رو هم به زيرِ پاشون بريزی، بازم قدرِ محبت رو نمیدونن...

بعضى ها تا به حدى پُررو، نمك نشناس و حريصن كه حالم به هم می خوره...

آره! حالم داره به هم مى خوره.

به خدا خسته شدم؛ چه قدر بايد بی تفاوت بود و وجدان رو با حرف هايه مُفت گول زد؟!

خسته شدم از اونايى كه زيره بارون واست مى ميرن ولى وقتى بارون بند مياد؛ همه چى يادشون ميره...

كاش ميشد تو باتلاقى كه گير كردم، چشامو ببندم و آرامشم رو حفظ كنم تا آروم- آروم خفه بشم...

كاش ميشد مثله كامپيوترا حافظۀ جانبى داشت تا همۀ خاطرات بد برن اونجا و وقتى آدم به آخر ميرسه،

خيلى راحت درش بياره، بندازه دور و يكى تازشو بخره...

ولى افسوس كه همۀ بدبختيا درست ميرن رو هارد و برايه پاك كردنشون، بايستى با كل وجودت فرمَت بشى!

محبت ديگه يعنی چی؟

كاش خدا به جايه دل، سنگ و به جايه محبت، خار می آفريد!

آدم آتيش می گيره وقتی با كلی ذوق تا لبِ مرگ به يكی محبت می كنه، اونم استفادشو می كنه و به جايه

۱تشكره خشك و خالی، به همۀ خوبيات رو برمی گردونه...

بوی عفونت داره خفم می كنه!

عفونتی كه كثافتش رو همين آدمايه حيوون صفت، بی مصرف و بی عرضه، راه می ندازن.

آدمایی كه هزاران سال بعد از شرم و حيا آفريده شدن.

همين!